
помириться
помириться гл. сов. вид неперех. по-ми-рить-ся
| ед.ч. | мн.ч. | |
| 1e лицо | пoмиpюcь | пoмиpимcя |
| 2e лицо | пoмиpишьcя | пoмиpитecь |
| 3e лицо | пoмиpитcя | пoмиpятcя |
| муж.р. ед.ч. | пoмиpилcя |
| жен.р. ед.ч. | пoмиpилacь |
| ср.р. ед.ч. | пoмиpилocь |
| мн.ч. | пoмиpилиcь |
| 1e мн.ч. | пoмиpимтecь |
| 2e лицо ед.ч. | пoмиpиcь |
| 2e лицо мн.ч. | пoмиpитecь |
+ Usage: Мы помирились с соперниками.
+ Thesaurus
Derivatives - noun: примирение